Wat is coping?

Coping is een combinatie van de verstandelijke en emotionele reacties op stress of een probleem, en het gedrag dat daaruit voortvloeit.

Er is in het Nederlands geen woord voor ‘coping’. Een algemene term die wel wordt gebruikt is ‘omgaan met’. Het Engelstalige begrip dat ook in de Nederlandse literatuur gangbaar is, is afgeleid van to cope with (kunnen omgaan met of opgewassen zijn tegen).

Verschillende onderzoekers hanteren verschillende definities van het begrip ‘Coping’.

In de gezondheidszorg wordt met coping bedoeld ‘de manier waarop iemand met problemen en stress omgaat’. Het betreft de omgang met alle soorten stressoren zoals werkstress, echtscheiding, handicap, traumatische ervaringen, ziekte, oorlog etc.

Er zijn verschillende strategieën van coping. Mensen wisselen de strategieën die ze toepassen af, afhankelijk van de omstandigheden en van hun meer algemene coping stijl.

Een coping stijl is de voor een persoon min of meer kenmerkende samenhang van coping-strategieën, die samenhangen met zijn persoonlijkheid. De coping stijl kan in de loop van de tijd veranderen.

Bij confrontatie met een problematische omstandigheid maken mensen twee beoordelingen:

  1. een inschatting van de situatie (de primaire beoordeling: “wat is er aan de hand?”),
  2. een inschatting van de beste oplossing (de secundaire beoordeling: “wat ga ik ermee doen?”)

De uitkomst van deze beoordelingen, dus welke coping strategieën iemand uiteindelijk hanteert, wordt niet of nauwelijks bepaald door de aard van het probleem, maar veel meer door de zelfinschatting die iemand doet m.b.t. zijn mogelijkheden van de controle over de situatie. De functie van coping is zelfbehoud.

Het is lastig om algemene uitspraken te doen over de effectiviteit van coping.